17 พฤษภาคม 2551

กว่าจะได้กลับมาบันทึกเรื่องราว ด.ญ.ต้องตะวัน a Little ของแม่ก็มีอายุ 1เดือน 21 วัน แล้ว

                                                  (**โดนคุณยายจับโกนผมไฟ..หัวเหม่งเลยลูกแม่)  ^_^"

ช่วงเวลาที่ผ่านมา ทุกลมหายใจเข้าออกของแม่ มีแต่นู๋คนเดียวเลยจริงๆ

ทั้งตอนหลับตา ลืมตา...ไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากเลี้ยงนู๋

***อะไรมันจะมีความสุขขนาดนี้***

แต่ละวันของเราผ่านไปอย่างรวดเร็ว ...เหนื่อยนะ ..แต่มีความสุขอย่างที่สุด

ยิ่งช่วงวันแรกๆ คุณแม่มือใหม่..เก้งๆ กังๆ และก็กลัวโน้นนีสารพัด

แต่โชคดีที่มีคุณยายเป็นพี่เลี้ยงแม่ถึง 2 คน

เรื่องราวระหว่างเรา 2 แม่ลูก  มีมากมายเหลือเกิน

ถ้าถามว่าในชีวิตของฉัน ...ช่วงเวลาไหนที่มีความสุขที่สุด ?? 

คำตอบก็คงเป็น ช่วงเวลานี้...เพราะตั้งแต่เกิดมาแม้จะผ่านเรื่องราวเหตุการณ์ต่างๆ มากมาย

แต่ก็ไม่มีเรื่องไหน จะทำให้เรารู้สึกมีความสุขที่สุดในชีวิต ได้เท่ากับการมีลูกได้อยู่กับลูก

ด.ญ. ต้องตะวัน นู๋รู้ไหมค่ะว่า ...นู๋คือลมหายใจของแม่...

ชีวิตที่เคยเป็นของแม่มากว่า 30 ปี... ณ วินาทีที่เราได้เห็นหน้ากัน

 ...ชีวิตของแม่ก็เป็นของนู๋แล้ว...รู้ไหมลูกรัก

**อะไรนี่ !! นู๋เรียกแม่อีกแล้ว.. เหรอลูก

แม่ว่าจะเล่า..เรื่องการเดินทางออกมาจากท้องแม่ให้นู๋ฟังซะหน่อย

เดี๋ยวแว๊บมาใหม่ก็ได้... ไปแล้วค่ะ...ลูก..ขา...